رد پای شما در اینترنت هست | عکس های شما سخن می گویند

افرادی که نگران حریم شخصی هستند، معمولاً می کوشند در فضای رمزی «مراقب» باشند. این افراد سمت شبکه های مدنی نمی روند یا، اگر بروند، محتاطانه مطلب پست می کنند. آن ها هیچ اطلاعاتی داخل مورد باورهای دینی، عمر شخصی، شرایط سلامت و دیدگاه های دیپلماتیک خویشتن بوسیله تعهد پرداخت نمی گذارند و می پندارند با این کار از حریم انحصاری خویشتن حراست می نمایند.

اما خبط می کنند. با توجه بوسیله ترفیع های تکنولوژیک و حجم عظیم داده ای که اکنون در مورد میلیون ها بی همتا دیگر درون دسترس است، دیگر احتیاط برای مراقبت از حریم شخصی کافی زدودن. الگوریتم های کامپیوتری و انتزاع شبکه ها امروزه می تواند با دقتی نسبتاً بالا طیف وسیعی از اطلاعات را در مورد شما استادی درنگ که شاید هرگز مشخص نکرده باشید، مواردی بسان حساسیت وحال، باورهای سیاسی، تمایل ها و شرایط سلامتتان.

دیگر چیزی تحت عنوان «خروج اختیاری» فرد از دنیایی که تو آن حریم شخصی مختل شده است وجود ندارد.

ایدۀ طاسی «استنباط داده» (data inference) چیز جدیدی زدودن. مدت هاست که لقمه فروشان، سازمان های خیریه و سیاست مداران لیست های مشترکین مطبوعات را می خرند بجهت اطلاعات مفیدی در مورد دیدگاه های آدم تو اختیارشان می گذارد. مثلاً کسی که مشترک وال استریت ژورنال است احتمال بیشتری دارد سرپرست جمهوری خواهان باشد تا کسی که مشترک نیشن یا موارد مانند است.

اما تکنولوژیِ امروزی داخل سطحی زیاد اعلی عمل می کند. بوسیله مثالی از فیسبوک دقت کنید. درون سال ۲۰۱۷، روزنامۀ آستریلین مقاله ای منتشر کرد بر مبنای سندی لورفته از فیسبوک. این سند افشا می کند که شرکت فیسبوک به اعلامیه کنندگان گفته که می تواند پیش دماغ کند کاربران جوان ازجمله نوجوانان چه زمان احساس «ناامنی» و «بی ارزشی» می کنند خواه چه زمانی نیازمند «استواری عزت نفس» هستند. فیسبوک ظاهراً می توانسته با نظارت بر عکس ها، پست ها و دیگر داده های رسانۀ اجتماعی این اطلاعات را استنباط بطی ء.

البته فیسبوک این را انکار کرد که اجازه می دهد اعلامیه کنندگان بر مبنا این خصایص افراد را هدف قرار دهند، اما بوسیله گمان قریب به سررشته توانایی این امر را دارد. اتفاقاً پژوهشگران دانشگاهی تیمار سال گذشته نشان دادند که می توانند با انتزاع داده های شبکۀ اجتماعی کاربران فیسبوک افسردگی آن ها را پیش بینی کنند؛ بماند که آن ها نسبت بوسیله شریک فیسبوک بوسیله داده های متعدد کمتری دسترسی داشتند. حتی چنانچه فیسبوک امروزه علناً برای این اقتدار خود تبلیغ نمی کند که می تواند اطلاعات مربوط به سلامت ذهنی حال یا آینده تان را از روی فعالیتتان در شبکۀ مدنی به دست آورد، همین که این شرکت (و دیگر کنش گرانبها نامرئی تر) می توانند چنین کنند باید برایتان نگران کننده

باید تأکید کرد که استنباط های محاسباتیِ امروزی صرفاً بوسیله این کفایت نمی کنند که کاربران فیسبوک جملاتی مثل «افسرده ام» یا «حالم خیلی ردی است» را پست کرده باشند. این تکنولوژی بسیار از این دست افزار ها پیچیده مرطوب است: ظرفیت عظیمی از داده ها برای الگوریتم های یادگیری ماشینی مهیا می شود و خودِ برنامۀ کامپیوتری می تواند قسمت قسمت کردن بندی کند که چه کسی بیشتر در معرض افسردگی است.

به نمونۀ دیگری مداقه کنید. در سال ۲۰۱۷، پژوهشگران دانشگاهی با دسترسی به داده های بسیار از ۴۰هزار عکس اینستاگرامی و با استفاده از ادوات درس ماشینی توانستند مقصد های ملالت را در ۱۶۶ کاربر اینستاگرام به طور دقیق خبر کنند. مشخص شد که مدل های کامپیوتریِ آن ها بهتر می توانند رنجش را پیش بینی کنند تا مردم هایی که از آن ها خواسته شده بود عکس ها را بوسیله عنوان شاد، غمناک و … رتبه بندی کنند.

استنباط محاسباتی اگر برای اهداف شرافتمندانه استفاده شود می تواند چیز خارق العاده ای باشد. پیش دماغ رنجش قبل از ابراز سمپتوم های کلینیکی موهبتی برای سلامت عمومی خواهد بود، و به همین خاطر است که دانشگاهی ها بر روی این ابزار استیناف می کنند؛ آن ها رؤیای نمره زودهنگام و پیشگیری را دارند.

ولی این ابزارْ نگران کننده بی قراری هستند. افرادی که دراینستاگرام عکس پست می کنند به ندرت خبر دارند که شاید وضعیت مصونیت ذهنی موجودی را درون اصالت کامل افرادِ حاضر به غلبه محاسباتی کافی راحتی داده اند.

استادی محاسباتی همچنین می تواند ابزاری بخاطر کنترل اجتماعی باشد. دولت گره با جمع آوری داده های زیست سنجشی شهروندانش تلاش می کند، به کمک کلان داده ها و هوش مصنوعی، «تهدیدهای» متوجه حکمرانی کمونیستی اش -ازجمله قومیتِ عمدتاً مسلمانِ اویغور در این سرزمین- را معارفه نماید.

چنین ابزاری همین حالا اندوه بخاطر استعمال در استخدام کارمند، وقوف حال وهوای خریداران و پیش بینی رفتار مجرمانه اعلامیه می شوند. اگر این ها جماز مدیریت نشود، در آیندۀ نزدیک ممکن است استخدام، اخراج، قبولی یا رد بیمه، پسند و مردودی دانشگاه، اسکان کرایه ای و تمدید یا رگه اعتبار همگی به خشکی امدن بنیان اطلاعاتی عمل گیرد که از ما استنباط شده است.

حتی وقتی استنباط ها درست باشد، باز هم روانی نگران کننده است. ولی باتوجه بوسیله اینکه استادی محاسباتی یک تکنیک آماری است، خیلی نفس ها اشتباه غم از آن سر می زند، و مشخص کردن منبع غلط کاری شاق و چه بسا غیرممکن است، چون این الگوریتم ها هیچگاه اطلاعاتی از نحوۀ عملکرد خویشتن ابراز نمی دهند. چه می شود وقتی کسی، بوسیله خاطر استنباطی نامطمئن، از شغلی محروم شود؟

نمونۀ دشوار ساز دیگری از استنباط مربوط به شمارۀ تلفن است. شمارۀ تلفنْ روزبه روز دارد به شناساگری تحول می شود که عملکردی شبیه به کد ملی دارد، چون مخصوص خودتان است. حتی چنانچه سمت فیسبوک و دیگر رسانه های اجتماعی نروید، بازهم شمارۀ تلفن شما بی شک درون سیاهه مخاطبین بسیاری از افراد دیگر است. چنانچه آن ها از فیسبوک (یا اینستاگرام خواه واتس اپ) مصرف می کنند، قبلاً از آن ها خواسته شده تا اطلاعات مخاطبانشان آپلود شود تا به یافتن «دوستانشان» دستیار کند، و بسیاری از افراد این درخواست را تأیید می نمایند.

وقتی شمارۀ شما در چند آپلود ظاهر شود، فیسبوک می تواند شما را در یک شبکۀ مدنی جاگذاری نرم و این حکم باعث می شود بتواند چیزهایی را در مورد شما استادی کند، در مقابل ما معمولاً مثل به افراد تو مجموعۀ اجتماعی مان هستیم (فیسبوک حتی پروفایل «سایه» حزن برای افراد غیرکاربر نگه می دارد و پیکسل های ردیابی ( Tracking pixel) را به امر می گیرد که داخل سرتاسر وب -و نه فقط در فیسبوک- استراحت دارند. این پیکسل ها اطلاعاتی را در مورد رفتارتان به مشارکت منتقل می کنند).

سال گذشته، تحقیقی به رهبری سناتور ران وایدن، دموکرات تبعه اورگن، علامت داد که «ورایزن»، «تی موبایل»، «اسپرینت»، و «ای تی اندتی» موقعیت مکانی زندۀ افراد را می فروشند. گزارشی تحقیقی که داخل سال گذشته در نیویورک تایمز منتشر شد و همچنین پژوهش جداگانه ای از سوی تحلیلگر امنیت، ویل استرافاش، هردو علامت می داد که پروگرام های هواشناسی نظیر «ودر چنل»، «اکیو ودر» و «ودرباگ» داده های مربوط به موقعیت مکانی کاربرانشان را می فروشند. فایدۀ این دست داده ها تنها برای پیگیری شما نیست، بلکه چیزهایی را نیز در تک شما استنباط می کنند. در یک کلینیک سرطان چه می کردید؟ برای چه ساعت ۵ بامداد خانۀ زنی را ترک کردید که همسرتان نیست؟

کشمیر هیل، ژورنالیستِ گروه رسانه ای گیزمودو، از مواردی گزارش تهیه کرده که فیسبوک به بیماران یک روانپزشک پیشنهاد داده که «خویش فیسبوکی» بالفعل هستند، یا پیشنهاد کرده افراد با کسی «دوست» شوند که قبلاً همسرشان با او ربط داشته، یا مثلاً هویت واقعی روسپیان را بوسیله مشتریانشان فاش کرده است. ما نمی خواهیم شریک شدن ها (یا قضا و قدر ها) چنین ارتباطاتی را امین کنند، چه رسد به اینکه از آن برای «رشد» پلتفرم خود استفاده نمایند.

چاره چیست؟ طراحی گوشی ها و ابزارهای دیگری که حفاظت پرعضله تری از حریم شخصی دارند می تواند نقطۀ فاتحه باشد. مقررات دولتی مربوط بوسیله جمع آوری و جریانِ داده نیز به کندکردن این فرایند کمک می بطی ء. اما این راهکار کامل نیست. ما همچنین باید قوانینی طرز کنیم که استفاده از استنباط محاسباتی را مستقیماً مدیریت نماید: چه چیز را دستور می دهیم مورد استنباط راحتی گیرد؟ دون چه شرایطی؟ چه مسئولیتی در قبال آن و افشای آن وجود دارد؟ چه کنترلی بر آن صورت می گیرد و تزکیه سوءاستفاده از آن چیست؟

تا وقتی پاسخی مناسب بوسیله این سؤالات نداریم، می قابلیت خواست داشت دیگران معلومات بیشتر و بیشتری در مورد ما به مشت آورند، حال هرچه حیثیت تیمار که محتاط باشیم.  این مطلب را زینب توفکچی تصنیف است و تو تاریخ ۲۱ آوریل ۲۰۱۹ با نشانی «Think You’re Discreet Online Think Again» داخل وب سایت نیویورک تایمز منتشر شده است. وب سایت ترجمان آن را در تاریخ ۲۳ اردیبهشت ۱۳۹۸ و با عنوان «خیلی مراقبید ردپایی در اینترنت پاینده نگذارید؟ بیهوده تلاش نکنید» و ترجمۀ علیرضا شفیعی نسب منتشر کرده است.  زینب توفکچی (Zeynep Tufekci) دبیر و اجتماع شناسی اهل ترکیه است که در دانشگاه کارولینای شمالی تدریس می کند. عمدۀ تحقیقات توفکچی پیاده شدن تأثیر تکنولوژی های متاخر کنار سیاست و مسئولیت های شریک شدن های فناوری در این زمینه متمرکز بوده است. آخرین کتاب او توییتر و گاز اشک آور: غلبه و شکنندگی اعتراضات شبکه ای شده (Twitter and tear gas : the power and fragility of networked protest) شهرت دارد.